De geschiedenis herhaalt zich niet, maar is nietwars van mimicry.
Mij veertienjarige zoon heeft zijn eerste serieuzeverkering, een vakantieliefde ontmoet in Frankrijk. Of hij uitbundig verliefdis wxe9xe9t ik niet, daar praat hij niet over en ik vraag het niet. Wel is hij haarvandaag op gaan zoeken. Ze woont ergens onder Rotterdam en zo gaat aan datbezoek zijn eerste treinreis alleen vooraf.
Wat voor de generatie die opgroeide zonder devanzelfsprekendheid van een auto doodgewoon is, blijkt voor hem een openbaring:het reizen met de trein. De worsteling met het spoorboekje blijft hem bespaard,maar de reisplanner stelt hem voor voldoende problemen. Hoe dat dan gaat metoverstappen en of je bij elke overstap een nieuw kaartje moet kopen, of zox92nkaartje de hele dag geldig is en hoe het reizen met korting werkt. De terugreiszal minder problemen opleveren: de vader van zijn vriendinnetje brengt hemthuis.
Vanochtend om halfelf vertrok hij.
Sentimentele dweil die ik ben, ik zie mezelf in detrein zitten, xf3xf3k op weg naar Rotterdam, naar een liefde. Het is 1978 en ik ben20 in plaats van veertien, maar txf3ch. Voor het eerst naar een stad die eenwitte vlek op je kaart is. Vanzelfsprekend geen internet om je de weg te wijzen,maar een bij de boekhandel gekochte stadsplattegrond.
Het maakt allemaal niet uit, de luxe van nu isniet anders dan de luxe van toen en het wezen van de reis die mijn zoon nu maaktis hetzelfde als mijn reis destijds.
Mijn Rotterdamse is allang verdwenen in de mistder jaren, wat er met de zijne gebeurt zal de tijd leren. Het onvergetelijke vande gebeurtenis is de overeenkomst. Mimicry.
Ervaart hij dit net zo als een mijlpaal als ik?Hij een reusachtige stap vooruit, ik in een spagaat tussen mijn herinnering enzijn toekomst. Het onverbiddelijke ouder worden dat zijn avontuur is, wordt mijnmet trots gemengde weemoed.
Met mijn dochter van acht zit ik x92s middags in debioscoop: Toy Story 3. De pay off van de film is simpel: Andy is zeventiengeworden, hij gaat het huis uit om te studeren en zijn speelgoed, waaronder Woody en Buzz Lightyear dreigtofwel op zolder dan wel bij het vuilnis terecht te komen. Na een scala aan avonturenvinden ze een nieuwe eigenaar die hen waard is.
Het is een film lang sentiment dweilen. Ik denkaan mijn zoon die op zijn zesde een Buzz Lightyear Action Doll had, ik kijknaar mijn dochter die van de film geniet, ik kijk meer naar de beelden in mijneigen geheugen dan naar het projectiescherm in de bioscoopzaal.
Laat vanavond wordt mijn zoon keurig thuisbezorgddoor de ouders van zijn vriendinnetje. De volwassenen in de fase van aftastendbeleefd, mijn zoon en zijn vriendin doodgewoon moe.
Ik zoek later in de boekenkast een foto van mijnRotterdamse; zij staat achterop de dichtbundel die ze publiceerde. Daarna ga iknog even bij mijn slapende dochter kijken. Zij heeft als versiering op de muurbij haar bed een meer dan levensgrote Buzz Lightyear.