"Moet jij niet naar Teisterbant?" vroeg iemand me. Het was tegen achten op een doordeweekse woensdagavond.
Teisterbant is een in Haarlem legendarische socixebteit die in de jaren vijftig, zestig en zeventig van de vorige eeuw onderdak bood aan Haarlemse  groten van toen: Bomans, Van Deyssel, om maar met twee namen het beeld te schetsen.
Teisterbant is onlangs nieuw leven ingeblazen door twee enthousiaste Haarlemse cultuur-ondernemers.
Moet ik niet naar Teisterbant dacht ik. Nee. Om Croucho Marx te citeren: ik wil geen lid worden van een club die mensen zoals ik als lid aanneemt. Maar er kriebelde iets. Dus ik ging.
Twee lieftallige meisjes bij de ingang hadden een lijst voor zich, waarop ze afvinkten welke leden van de socixebteit zich toegang wilden verschaffen.
"Coolen," zei ik, wetend dat Eric Coolen wel lid id is maar er waarschijnlijk niet zou zijn.
"Met een K?"
"Nee C."
Ik mocht naar binnen.
Een dertigtal grijsaards had zich verzameld. Er stonden klapstoeltjes, er was een tafel waarop keramiek te koop werd aangeboden, keramiek waarin een boekje gestoken was. Het toppunt van vormgeving.
En toen begon de avond. Travestie-diva Dolly Bellefleur zong ‘Het kleine cafxe9 aan de haven’ en de grijsaards zongen mee. Altijd gezellig voor intellectuelen: Pierre Kartner. De avond had namelijk een thema: drank en dan kom je al snel bij vader Abraham uit. En meezingen heeft nooit iemand kwaad gedaan.
De publieksparticipatie eindigde abrupt toen twee sprekers achter de tafel plaatsnamen. Kester Freriks (u kent hem van de kunstbijlage van NRC) en Georg Moorman (u kent hem niet) bepotelden elkaar naar hartenlust rond het thema drank. O ja, en vogels. Die kwamen ook nog ter sprake. Zeer tevreden met zichzelf deden de heren een gesprek dat zich aan de toog had moeten voltrekken, de toog van een cafxe9 of wellicht een socixebteit. Oeverloze borrelpraat met een blokje kaas erbij, uitsluitend leuk voor de drinkers zelf.
En de grijsaards luisterden.
Weg daar. De vriendelijke  barbezetting bevestigde mijn vermoeden dat de nooduitgang  geblokkeerd was, en pontificaal de deur uitlopen vond ik ook weer zo wat. Dus bleef ik staan.
De Damiaatjes begonnen te luiden. Nooit heeft het luiden van de Damiaatjes zo lang geduurd als vanavond bij Teisterbant. Aan tafel zaten twee ballonnen, maar het wilde maar geen feest worden.
Na de langverwachte pauze ben ik maar snel vertrokken. Drank als thema is leuker dan Moorman en Freriks.
‘Ik dacht dat het over Louis zou gaan’ verzuchtte Lillian Blom, Louis Ferrons weduwe. Ferron was met drank op niet leuk . Maar leuker dan een Teisterbant-avond.
Ze zitten er waarschijnlijk nu nog, de bezoekers van de Nieuwe Teisterbant. Want Moorman en Freriks gaan wel door.
Ik ben zo blij  met mijn stamcafxe9.