Het Haarlems Interscholair Tournooi HIT kent een lange traditie die mij volkomen was ontgaan omdat de middelbare school die ik bezocht een buitenbeentje was dat zich niet bezighield met lange tradities. Bovendien ben ik geen Haarlemmer.

Een jaar of vijf geleden werd ik gevraagd als jurylid bij het literaire broertje, het Lees-HIT en sinds twee jaar jureer ik kleinkunst en poxebzie. De kleinkunstjury staat onder leiding van Paul Scheelings, die ooit in zijn minitheater Haarloheim het piepjonge Neerlands Hoop een podium bood en nog zo wat ontdekkingen op zijn naam heeft staan. Mede juryleden zijn dit jaar Paul Marselje, Haarlems troubadour en politicus, en Eva van Manen die de afgelopen twee jaar de HIT-kleinkunstprijs won en inmiddels op de Kleinkunstacademie zit.

Drie oude zakken en xe9xe9n achttienjarig aanstormend cabarettalent.

Wonderlijke avonden zijn die HIT-avonden, met kinderen van tussen de 12 en 18 op het podium en in de zaal.

Het publiek komt in vriendenclubjes binnen en vult rijen, randjes, hoeken en gaten met energieke rumoerigheid. De enkele gexefnteresseerde ouder staat er vreemd verloren bij, want is onzichtbaar. Iedereen die ouder is dan achttien en gxe9xe9n docent is lucht voor middelbare scholieren. Kwade opzet is niet in het spel; je wordt simpelweg niet gezien. Voor hen is de Aarde een andere planeet dan voor ons; de onze bestaat voor hen niet. Zo is het waarschijnlijk ook met buitenaardse wezens, ze zijn allang onder ons, wij zien ze alleen niet omdat we dat stomweg niet kunnen.

Ruim tweexebnhalf uur beleefden wij dans- en cabaretacts waarvan alleen het cabaret onder onze jurisdictie viel. Drie oude zakken en een achttienjarige.

We keken rechtstreeks de toekomst in. In de gexebngageerde tijd van Don Quishocking zou niemand bedacht hebben dat de toekomst van het cabaret bij de vrolijke onzin van Kaandorp en Finkers zou komen te liggen. Wij zagen de richting die de kleinkunst over tien jaar waarschijnlijk gaat nemen. Humor van een voor ons, drie oude zakken, andere planeet.

Eva, de nabije toekomst van de kleinkunst nam haar taak even serieus als wij en ik vroeg me af of zij de interplanetaire brug ging slaan, ons dadelijk zou overtuigen dat juist die xe9ne groep door ons volkomen verkeerd begrepen werd, dat juist die xe1ndere groep zo goed was door hun vlijmende humor. Ze zou ons de schellen van de ogen praten.

Of ik er blij om moet zijn of juist teleurgesteld, weet ik nog steeds niet, maar de enige discussie die gevoerd werd ging over de laatste plaatsen.

Onafhankelijk van elkaar hadden we alle vier dezelfde groep als beste op ons lijstje staan.

We waren het roerend met elkaar eens. Gaat de wereld nou naar de kloten of juist niet?