<!– @page { margin: 2cm } P { margin-bottom: 0.21cm } –>

Gemiddeld zit ik zo’n tien uur per dagin mijn werkkamertje Mijn computermonitor en ik staren elkaar aan totik mijn blik afwend naar het toetsenbord en een paar zinnetjes tik.Wie schrijft, doet niet bijster veel. Een A4-tje per dag – dat isanderhalve boekpagina x96 hoe lang ben je daar nou mee bezig? Eenuurtje hooguit. Maar voor dat ene uur heb je er wel tien nodig.
De stoel waarop ik zit is een prettige,degelijke bureaustoel, voor veel geld gekocht in de tijd dat we nogmet guldens rekenden. Fijn, een goede stoel als je er zo lang op zitten moet.
Een maand of wat terug begon debekleding van de zitting slijtageplekken te vertonen. Om verder vervalte voorkomen plakte ik het kapotte stuk af met duck-tape. Voor nieuwestoffering is even geen budget beschikbaar, grote uitgaven wachten.
Wat doen schrijvers wanneer groteuitgaven zich aandienen? Een boek schrijven, hopen dat het eenbestseller wordt en dan met de opbrengst de onkosten dekken. Hetis een manier, maar geen goede. De kans op een bestseller is evengroot als die op de jackpot van de Staatsloterij. Er zijn betereoplossingen.
Zoals een acteur zich leent voor eencommercial om de keuken in de uitbouw van zijn huis te betalen, kunnen ookschrijvers in opdracht van een welvarende multinational een werkjeschrijven waarmee zij meer verdienen dan met welke publieks-uitgaveook. In Amsterdam is een literair agentschap waar je je kuntaanmelden. Tegen een mooi bemiddelings-percentage word je dangekoppeld aan een groot bedrijf dat via jou zijn culturele neusbijpoedert en daarbij hoge vergoedingen niet schuwt. Zoals grote, serieuzeacteurs zich niet schamen om op tv iets met gedresseerde koeien tedoen, schaamt de schrijver zich niet voor een stukje dik betaaldeproza of poxebzie.
Geen vogel kan van louter fluitenleven, tenslotte.
Gisteren overkwam mij iets wonderlijks.In het cafxe9 liep ik de eigenaar van een firma in kantoormeubileringtegen het lijf. Wij kennen elkaar van het huiverend onder de luifeleen sigaret roken en praten soms over boeken, want daar zij weallebei in gexefnteresseerd.
Toen ik hem vroeg of hij wist waar ikhet beste mijn bureaustoel kon laten stofferen, kwam hij met eenverrassend voorstel. Het zou hem een eer en genoegen zijn, zei hij,mij als Haarlems schrijver een compleet nieuwe bureaustoel aan tebieden. Een tastbare wederdienst hoefde er niet tegenover te staan.Nou ja, het hier en daar een beetje rondvertellen.
Vriend Richard van de lokale krantschudde bestraffend het hoofd, toen ik hem van het aanbod vertelde.Hij mompelde iets over het laagste van het laagste.
Heeft hij gelijk? Kan ik vanaf eengesponsorde stoel nog vrijelijk mijn werk maken? Gerrit Komrij steltzich beschikbaar voor het bedrijfsleven. Jessica Durlacher doet het.Dolf Jansen en Hanneke Groenteman xf3xf3k. Zij koken in gesponsordekeukens, rijden kritisch in gesponsorde auto’s naar hunmaatschappelijk betrokken optredens in het land.
Zal ik zelf een nieuw stukje meubelstofover de zitting van mijn stoel spannen?